Hamburgerci Zmaş

8 yıllık restoran işletmeciliği bana şunu öğretti:

Restoranı ölçeklemek imkansız.

Anlamak 8 yıl aldığına göre kalın kafalıymışım demek ki. 

Şöyle diyelim; günde 200 müşterin varsa bunu 400'e çıkarmak ölçeklemek değildir. Kazancın 2 katına bile çıkmaz. Dertlerin 4'e 5'e katlanır.

400 müşteri; daha fazla personel, daha fazla malzeme, daha fazla metrekare ihtiyacı demektir. 

Birisi ‘restoran açmak istiyorum’ dediğinde içimden ‘deli misin’ diye geçirmem bu yüzden. 

Yalnız bir model var ki; respect yani.  

Duymuşsundur. Hamburgerci Zmeş.

Günde 10 müşteri. O da randevu alıp tavsiyeyle gelirlerse.~4,000 TL kişi başı~40,000 TL/günlük ciro… Burger satıyor. Sözde… 

Aslında sınırlı kapasite + fanatiklik derecesinde müşteriden oluşan bir formul bu. Başka bir şey değil.  

Türkiye gibi bir yerde günde sadece 10 kişi ile muhatap olup günde 40k ciro yapmak fena değil.  

Belediye ekipleri 15 metrekarelik bir dükkanı basmaya 8 kişi gelmişler. Ekonomi, piyasa, arz ve talepten anlamayan sosyalist diktatörlerin yönettiği Latin Amerika ülkeleri gibiyiz maşallah!  Keşke helikopterler gelse de bu bürokratları ve belediyecileri bir gecede pijamalarıyla kaldırıp götürse.  

Peki halkı ne yapacağız?  Haberin altı, hayat görüşü “devlet herkese her şeyi vermeli”den ibaret bir yığın insan, hamburgercinin işinin beyaz yakalı kerizleri silkelemek olduğunda fikir birliği etmiş.

Neyse ki Monopol'de toplanan bizler farklı düşünüyoruz.  

Sınırlı kapasite + fanatik müşteri formulünü bambaşka bir branştan, frilans web tasarımcı örneği ile açıklamaya çalışayım: 

Ayda 100 bin lira gelir elde etmek istiyorsun. Ve bir siteyi 25 bin liraya yapıyorsun.

Bugün 29 Ocak. Bu ay 4 proje teslim ettin. 100 bin cepte. Güzel. Şubat ayı için 4 müşterin hazır mı?

Çünkü değilse fiyatını 20 bine, belki 15 bine indirmen gerekebilir.

Kapasiten hala 4 proje, o değişmiyor. Bütçende büyük bir oyuk açıldı.  

Bu sefer başka bir formule geçersin: talep yok = indirim = hamster gibi tekerlek çevir dur. 

Fakat talep, senin kapasiteni aşsaydı…

29 Ocak'ta baktığında Şubat için 8 proje sırada olsaydı. Mart içinse 12. Seni bilmem ama ben olsam fiyatımı yükseltirdim.  

30 bin lira.

3 müşteri seni pahalı buldu.

5 proje kaldı Şubat için. 4 x 30 = 120

5. projeyi Mart ayına ittin. Şimdi 13 Proje seni bekliyor.  

Fiyatını 50 bin yaptın. 6 müşteri sıradan çıktı. 7 kaldı.

Sadece 4 proje yapabiliyordun. 4 x 50 = 200 bin 

Kağıt üzerinde kolay diyebilirsin. Gerçekte de o kadar zor değil. 

İki yol var bunu yapmak için. İkisini de bir arada yapmak gerek.  

1. Nişleş.

Web tasarımcısı olma. Arap ülkelerinden saç ekimi için gelenlere hizmet veren saç ekimi kliniklerinin web tasarımcısı ol. 

Bu, hem sana hizmet ekosistemini daha kolay yaratma imkanı verir hem de potansiyel müşterilerin ne yaptığını daha net anlar.  Daha net ve kısa sürede anlarlarsa, pazarlama giderlerin düşer, müşteri edinimi döngün kısalır.  

2. Oksijen solur gibi potansiyel müşteri yarat. Bunu makine gibi işleyen bir sisteme dönüştür.  Lead yoksa, ortada bir biznıs da yoktur. Lead olmalı. Kapında yığılmalı. 

Bazen görüyorum, ‘kapasitemiz kaldırmaz’ diye reklamı kesen işletmeler oluyor. Akıl alır gibi değil.  

Yaptığın iyi işin ağızdan ağıza yayılmasını beklemek bir strateji değil.